Umeda en atleten en een panne

Hoi hier zijn we weer.

De wandeling naar de Umeda toren op Aline haar verjaardag was kort maar hot hot hot-

Umeda building is een teken in de al hoge skyline van Osaka. Het is een soort moderne Arc de Triomphe en tja, smaken verschillenmaar blijkbaar vinden nogal wat mensen hier het een gedrocht.

Eerst van beneden af de zaak een beetje onderzocht, kaartjes gekocht en hupsakee naar boven.

Zoals reeds vermeld, niets voor mensen met een beetje vertigo en ja het komt als een verrassing. De lift stijgt eerst door een betonnen koker en dan woepsie glas . "aaaaaah ooooooh" uit de mond van Aline "dat is eng". De lift stijgt zeer snel van 30 meter naar 130 meter en dan kun je naar het eerste dichte platform vanwaar je verder kan naar het open ronde platvorm.

De torens in New York zijn een stuk hoger maar voor een eerste ervaring kan het tellen.

Jammer genoeg kan ik geen foto's laten zien.Ik heb alles ingeladen in mijn laptop en die wil nu zomaar ineens Windows niet meer openen. ICT specialisten mogen mij van overzee advies geven wat ik moet doen om de zaak weer aan het rollen te brengen maar de foto's staan bij mij.

Nu schrijf ik via een ouderwetse laptop van het Europees Parlement (die mensen hebben geen centen) en in dit ding kun je geen fotokaarten lezen en een kabeltje heb ik niet meegebracht. Hier had ik niet op gerekend.

Maar het uitzicht dus ja, spectaculair. Foto's volgen hopelijk later.

Atleten nieuws dan:

Die dames en heren zijn ondertussen van Fukuoka naar Osaka gevlogen en moesten dus de "frisse" hitte ruilen voor de "hete stadshitte".

Alle atleten hebben het moeilijk gehad met de hitte. Sommigen iets meer dan anderen maar het zij zo.

Vandaag was een "frisse" dag. Het is namelijk gisteren beginnen te regenen en vandaag was het ook nog behoorlijk koel met temperaturen van 29 tot 30 graden.

Zij hadden een behoorlijk programma af te werken: accreditaties - piste verkennen, trainingsgronden verkennen, omgeving verkennen en een ontvangst in het Vlaams huis hier in Osaka.Frank is zo vriendelijk geweest enkele fotootjes te sturen en die kunnen we wel tonen.

Zoals op de eerste foto te zien is ligt de waterbak aan de buitenrand i.p.v. van binnenkant piste en ik ken er wel een paar die daar niet echt happy mee zijn. Maar ja niets aan te doen.

Krijn heeft nog enkele dagen "rust" . Vanavond was de bekendmaking van de reeksindeling maar tot nu kennen we die nog niet.

De dames moeten over twee dagen reeds aan de slag.

Ook in het hotel is het duidelijk dat het WK zijn startdatum nadert . Daar waar wij in het begin zowat de enige westerlingen hier waren loopt het hotel nu vol met persmensen.

Morgen hoop ik dat mijn machien het weer doet en dan volgt een onderdompeling in Kyoto, een mensenstad in Japans formaat.

Oja: vanavond schuimsake gedronken, dus een "méthode champenoise" maar dan van sake.

Was te doen, maar niet te vaak.

Tot blogs

Eten, shoppen, treinen,

Zo even bijbenen,
De eerste avond hebben we gekozen voor een Japans restaurant in het hotel - kwestie van veilig spelen , deze mensen spreken allemaal Engels.
Onze keuze, Teppan, was geslaagd, de Teppan werd niet begeleid door luidruchtig kloppen met pepermolens en messen, maar integendeel, een rustige kok die schitterende schilderijtjes maakte van elke gang en het was mmmmmmmmmmmmmmm lekker.


Gistermorgen, jetlag weggeslapen, wakker om 10.30, ontbijt weg, dus shoppen. Wij naar de drie grootse department stores , big big big stores, op jacht naar de laatste zomerkleding want ook hier hangt de winter reeds in de rekken.
Een gilletje van de verkoopster "please shoes, please, waardoor je te weten komt dat het "not done is om met je schoenen aan het pashok in te duiken. Oeps!!!
Nadat je dan je rekening hebt betaald in het Japans (veel gebrabbel niks begrijpen) word je uitgewuifd door 5 mensen personeel die allemaal staan te knipbuigen.
Dat buigen, ja dat is toch wel apart, overal steeds dat buigen, je gaat gewoon vanzelf meedoen en dan staan we daar met z'n allen te buigen.

s'Avonds na het eten: een bericht op de kamer - de koffers zijn aangekomen, Joepie we zijn gerust

Vandaag: 21 augustus - de verjaardag van Aline -
Eerst naar Osaka Castle: een mooi kasteel gebouwd in graniet in 1620, volledig verwoest door allerlei omstandigheden en dan in 1932 opnieuw nagebouwd - volledig in ........ jawel beton.

Het kostte ons 15 minuten om het juiste treinkaartje te vinden en te vragen welke trein we moesten hebben. Vooral Ed was behoorlijk vlot in de juiste interpretatie van het Engels van de information desk. Hij had na drie keer herhalen door dat een màssien effectief "a ticketing machine" was en toen waren we vrij snel vertrokken. We weten nu ook waar we moeten zijn voor de trein naar Kyoto en Nara, dus de volgende dagen gaat dat super vlot verlopen (sic)











Maar het bezoek aan Osaka Jo was wel de moeite waarde want de volledige geschiedenis werd er verteld en een leuke tentoonstelling maakte het volledig.

Straks een bezoek aan de glazen toren, een van de hoogste punten in Osake met glazen buitenliften, niet voor mensen met hoogtevrees - we gaan onszelf testen dus.

Oja de temperatuur: heet heet heet
Als je buitenkomt heb je gewoon het idee dat er absoluut geen zuurstof in de lucht zit, ademen is echt "zwaar": arme atleten over enkele dagen - de reeksen zijn allemaal vrij vroeg voorzien, maar zelfs om 10 uur is het al ondraaglijk warm - we zitten goed boven de 30° en tja weinig aan te doen.

Sayonara we gaan ons alweer in de sauna storten.

Osaka at last

Heh heh, we zijn er.
Na een totale trip van 30 uur zijn we gearriveerd in ons hotel in Osaka.
Wat een wereldtrip toch weer.
Vroeg vertrokken in Tessenderlo (06.OO uur) om goed op tijd in Gatwick te zijn opdat we zeker geen verrrassing zouden tegenkomen.
Gertjan en Florian hebben ons daar gedropt rond 09.30 uur plaatselijke tijd en we konden quasi meteen inchecken.
De boys zijn vertrokken naar Oxford waar GJ zijn kamer kon leegmaken en 's avonds werden beiden verwacht op een huwelijksfeest in Wales.

We vlogen dus met Emirates en dat hebben we geweten. Vooral via onze dochter Aline.
Vlucht Gatwick-Dubai - ruime beenruimte en het eten en de drankjes allemaal goed. De crew aangenaam, maar Aline vooral laaiend enthousiast over het "on board entertainment" systeem. Een behoorlijk groot individueel touchscreen met een aanbod van meer dan 600 kanalen. Volgens Emirates volkomen onovertroffen en volgens onze dochter een super luxe vlucht.
Op de vlucht van vijf en een half uur heeft zij er alles uitgehaald wat er uit te halen viel - films, spelletjes, series om dan met een grote zucht van spijt haar oorset af te moeten geven net voor de landing.

Dubai airport is duidelijk aan het uitbreiden en ook dat hebben we geweten.
Wij landden om half een 's nachts en geloof het of niet, dat was het absolute spitsuur van landen en vertrekken. Terwijl wij eerst in een holdingpattern werden gezet omdat de luchthaven op dat moment te vol was en we dus niet konden landen werden we na landing in een bus gezet en kwamen we in een file veroorzaakt door andere passagiersbussen, bagagewagentjes en aankomende en landende vliegtuigen. Nogal onwezenlijk allemaal.
Er heerste een werkelijk loden hitte (38 graden in het midden van de nacht) . Ondertussen hingen de vliegtuigen staart op staart om te kunnen landen zover als we in de nachtelijke hemel konden staren.
Hier dus duidelijk geen drukkingsgroepen tegen nachtlawaai. Van de sjeik moeten de dollars rollen en rollen , dat doen ze.

Van de twee en half uur die we hadden om de overstap naar de volgende vlucht te maken, bleef door al de heersende chaos amper een uur over, dus tot groot geluk van Ed maar jammer genoeg voor mezelf heb ik niet kunnen dwalen in de tax free zone maar moest me daarentegen zeer snel naar de volgende boarding begeven.
Vlucht nr. 2 - 10 en half uur naar Osaka en Aline zeer blij, zelfde attributen in het vliegtuig. Gelukkig sloeg ook bij haar de vermoeidheid genadeloos toe en na vertrek waren we met z'n allen zeer snel in letterlijk hemelse sferen.

Landing in Osaka, een beetje turbulent want er hing onweer in de lucht, maar het echte onweer kwam nog:
HELP, geen bagage!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Geen enkele van onze drie koffers bleek in Osaka te zijn - dankzij de chaos in Dubai staan ze daar nog.
De dames van Emirates hadden dit wonderbaarlijk zeer snel in de smiezen (ik denk dat de ervaring hier een ZEER grote rol heeft gespeeld) en hebben alles genoteerd en hopelijk komen ze morgen wel aan.
Het lot speelt ons hier een beetje parten, want er is maar 1 vlucht per dag naar Osaka en die komt dus 's avonds aan. Maar omdat wij toeristen zijn en dus geen kleding in de kast hebben hangen, krijgen we een speciale service en worden de koffers (na aankomst) meteen naar het hotel gebracht? Bovendien hebben ze beloofd aan ons te denken als we terugvliegen.

Dus hier zitten we dan , het personeel van het hotel vond al dat we weinig bagage bij ons hadden, maar dankzij een ingeving hebben zowel Ed als ik in Tessenderlo op het laatste moment nog een extra t-shirt in de handbagage gestopt, zodat we zo meteen niet al te stinkend naar een restaurant kunnen gaan zoeken.
Wordt ongetwijfeld vervolgd:

Oja: het was hier bij de landing om 18.00 uur 33 graden. Meer moet dat niet zijn.
Groetjes en tot later.

"Het Leven zoals het is" - atleten in Japan

of "acclimatiseren"

Verslag van Frank, Krijns trainer.
"Zo, hier zijn we dan."

De update dus :
De vlucht van Brussel via Frankrijk naar Osaka was lang, maar verliep vlot. Rond middernacht Japanse tijd namen de meesten een 'inslaper' en gingen onder de wol. Ook Krijn was met de hulp van een slaappilletje binnen het half uur uitgeteld en sliep aan één stuk door tot een uur of vijf Japanse tijd (22h Belgische tijd). Toen was hij weer klaarwakker en keek hij maar een filmpje. De beenruimte was gelukkig vrij ruim bemeten en men zat ook maximaal met 4 naast elkaar. Na de landing in Osaka waren er de gebruikelijke douane-perikelen en moest de bagage opgepikt en opnieuw ingechecked worden. Owv van de grote kisten en kiné-tafels nam dat nogal wat tijd in beslag, maar die hadden we genoeg aangezien we om 08u30 landden en pas om 14u15 terug moesten vertrekken.
Tijd voor een broodje en een frappucino dus. Tijdens het broodje leerden we de eerste woordjes Japans met de hulp van enkele bereidwillige Japaners.
Dan eindelijk de laatste vlucht naar Fukuoka en dan de bus naar het hotel ! Het was al ruim 15u voor iedereen eindelijk op z'n kamer was.

Het Sea Hawk Hotel (foto) is een zeer groot en mooi hotel, voorzien van alle noden, alleen soms iets te druk. Zo is het niet mogelijk om met de hele groep samen te eten en moet je soms zelfs aanschuiven om een plaatsje toegewezen te krijgen. Maar het eten is wel lekker en er is veel keuze (ja ook vis natuurlijk !!)

Zicht vanuit een hotelkamer op Hakata Bay - Fukuoka

De eerste avond werd er alleen een beetje losgelopen langs het strand om de benen te strekken. Onder de bomen is het nog wel te doen, maar ja .. het is wel bloedheet en vochtig. Gelukkig zijn de atleten al enigszins geacclimatiseerd door de trainingen in Leuven.

De meejoggende trainers zien dus het meest af !! Hele watervallen zijn het !
Het wegje langs het strand bevalt zozeer (schaduw en een zeebriesje) dat het de voornaamste trainingslocatie zal worden de volgende dagen.

Donderdagmorgen reden we naar Uminonakamichi Seaside Park, een pretpark op ruim 45' rijden van het hotel waar er ruimte is voor (lange) duurlopen. Dit was ook de locatie voor het WK Veldlopen in 2006. (foto) Krijn en Pieter werkten samen een vlot duurloopje van een 12km af. Het is een mooi park, maar er moet toch nog veel op verharde weg gelopen worden ! Bovendien ben je zeer lang onderweg voor eigenlijk een korte training.

Donderdagavond weer een beetje loslopen langs het water en verder rusten !! Vervelend leventje wel ! Maar ja, het is dan ook een voorbereidende stage op het WK in Osaka. Vooral de nodige nachtrust is nu belangrijk om aan te passen aan het uurverschil en ook de afwerking van de acclimatisatie. De series worden immers rond 10h30 gelopen en dan is er al een brandende zon en loopt de temperatuur al op tot ver boven de 30°C. 's Avonds na 19u als de zon is ondergegaan is het veel aangenamer om te lopen.

Vanmorgen (Vr) was Krijn al om 06u30 uit de veren voor een ochtendloopje. en vanavond om 17u30 werkte hij een duurloopje af + versnellingen. Het gaat momenteel vlot, hopelijk blijf het zo !
Zo, dat was het tot hiertoe. Morgen rond 10u een pistetraining, dat zal zwaarder zijn ! Maandag nog een keer en dan op dinsdagmorgen 08u vliegen we naar Osaka ! Op donderdag zouden we zelfs op bezoek gaan bij de consul in Osaka !

Tot volgende week in Osaka !!

Frank

Meer moet dat niet zijn

Na enkele dagen wachten is het eerste bericht van Krijn binnengekomen.
Ja, zo kennen we hem, geen nieuws is goed nieuws, maar ondertussen zijn er twee volledige zinnen van hem doorgemaild:

"Het is idd warm en vochtig maar voor de rest gaat het prima.
voor de rest niet zoveel te vertellen. Hotel is super en de sfeer ook; meer moet dat niet zijn.

Greetz"

Voila, nu zijn we met z'n allen op de hoogte!!!!!!

Vertrokken met onze looise vlag

Zou de vrt ook deze blog gevonden hebben???
Feit is dat gisteren de camera's en perslui aanwezig waren en het is nog uitgezonden ook.

Voor diegenen die het gemist hebben:

sporza nieuwsbericht: het vertrek van de ploeg naar Osaka.
Let op het in beeld verschijnen van een lachende Tia en Krijn met ...... jawel ons loois menneke

Vertrek van de ploeg naar Fukuoka

Reeds zeer vroeg waren we op pad vandaag. Niet alleen Krijn vertrok naar Fukuoka, ook neef Frederik en zijn vriendin Eline stonden deze ochtend klaar in Zaventem om aan hun reis te beginnen. Dit jonge stel gaat een trip maken doorheen het Verre Oosten en zij worden rond 15 december weer thuis verwacht.

Gewapend met onze looise vlag gingen we op zoek naar de rest van de ploeg, maar vooral naar Tia en Wim.
Oh oh hectische toestanden; vanaf het moment dat onze looise vlag ontvouwd werd en Tia en Krijn plaats namen voor de beloofde foto voor de gemeente doken vanuit het niets allerlei cameramensen op die onze vlag eveneens in beeld wilden brengen. Het was dus een beetje een goed plekje zoeken om de foto's te maken zo tussen al die "professionals" maar het is gelukt.
Tessenderlo heeft gescoord, zou je kunnen stellen; de vlag oogstte ook bij de mede-atleten veel bijval en met een beetje geluk kan straks Vlaanderen meegenieten van onze kleurrijke vaandel