Deze avond zijn Krijn en Pieter naar ons hotel gekomen en hebben ze even hun ervaringen en frustraties gedeeld.
Het stopt echter niet. Morgen worden de trainingen opnieuw aangevangen.
Krijn vertelde eveneens over zijn woede direkt naar de wedstrijd en de manier waarop hij de pers de eerste seconden heeft te woord gestaan. Tja dat was echt.
Voor de familie in Nederland die dit gemist heeft en voor Frederik en Eline op dit ogenblik op doorreis in Mongolië onderweg naar China: hier komt voor jullie het verslag van Sporza en de reactie van Krijn.
Kijk naar "Desmet en Van Koolwijk zijn uitgeschakeld
Steeple in Osaka
Vanavond hebben de we bewuste Umeda-toren waarover reeds eerder is gemeld gezien by night vergezeld door Krijn, Pieter en Frank de trainer en toeverlaat.
Wij trekken morgen opnieuw naar Kyoto. Nog enkele tempeltjes bezoeken en dan een beetje Japans shoppen.
En dan natuurlijk de finale van Veerle.
Groetjes
zondag 26 augustus 2007
zaterdag 25 augustus 2007
Zo dichtbij
Het heeft niet mogen zijn, het is niet gelukt ; niet voor Krijn en niet voor Pieter.
Pieter heeft het zeer moeilijk gehad, is "gestorven" onder onze ogen ondanks onze aanmoedigingen.
Bij Krijn hebben we tot het laatste gehoopt dat het net zou lukken. WIj hebben hem naar de meet geschreeuwd en ons van de afkeurende blikken van de Japanners niets aangetrokken.
Het stadion was trouwens bedroevend leeg en er hing dus helemaal geen sportsfeer.
Dankzij de aanduidingen volledig in het Japans naar de juiste ingang en het feit dat we de verkeerde kant werden opgestuurd op zoek naar die ingang hadden we de eerste snelle reeks gemist en hadden niet echt een idee van de verliezende tijden.
We wisten dat de tijden van de tweede reeks behoorlijk langzaam waren (voor de eerste drie) en hoopten dat Krijn het zou redden.
Hij heeft het goed gedaan maar wij kennen op dit ogenblik iemand die waanzinnig teleurgesteld is.
De omstandigheden waren verschrikkelijk, geen stukje schaduw, temperatuur van 34 graden, geen wolkje aan de hemel. De zweetstraaltjes langs ons lichaam en wij moesten alleen maar zitten en roepen. Onze Belgische vlag hing over de rand, keurig geflankeerd door de looise vlag.
We weten niet of ze in beeld zijn geweest.
10 minuten na de wedstrijd een telefoontje van Frank en toen ook Krijn aan de lijn gehad.
Zo verschrikkelijk teleurgesteld, maar ja een WK is een zeer speciaal evenement met speciale wedstrijden.
Als we de tijden van alle deelnemers vergelijken dan loopt Krijn de 15de tijd van alle deelnemers; echter de definitieve uitslag wordt opgemaakt met de namen van de 15 finalisten en dan komen de verliezende tijden in de rangschikking en dan is hij 18de.
Dus puur theoretisch goed genoeg voor kwalificatie naar Peking (bij de beste 16 zijn) maar volgens de opgestelde regels net twee plaatsen te ver. Zeer begrijpelijke frustratie maar zo werkt het nu eenmaal. En ja er liepen vandaag dus nog jongens die sneller waren dan hij maar dus ook niet in de finale omdat ze in de snelle reeks van 1 of 3 zaten en die zullen net zo gefrustreerd zijn.
Niemand weet wat er zou gebeurd zijn als hij in de tweede reeks zou hebben gelopen. Zijn tijd is immers sneller dan de winnaar van die reeks. Zou hij dan inderdaad mee gesprint hebben voor die eerste drie plaatsen. Dat zullen we natuurlijk nooit weten. Het zij zo. Straks
gaan we even naar hun hotel en zullen trachten te troosten. Het zal moeilijk zijn.
Pieter heeft het zeer moeilijk gehad, is "gestorven" onder onze ogen ondanks onze aanmoedigingen.
Bij Krijn hebben we tot het laatste gehoopt dat het net zou lukken. WIj hebben hem naar de meet geschreeuwd en ons van de afkeurende blikken van de Japanners niets aangetrokken.
Het stadion was trouwens bedroevend leeg en er hing dus helemaal geen sportsfeer.
Dankzij de aanduidingen volledig in het Japans naar de juiste ingang en het feit dat we de verkeerde kant werden opgestuurd op zoek naar die ingang hadden we de eerste snelle reeks gemist en hadden niet echt een idee van de verliezende tijden.
We wisten dat de tijden van de tweede reeks behoorlijk langzaam waren (voor de eerste drie) en hoopten dat Krijn het zou redden.
Hij heeft het goed gedaan maar wij kennen op dit ogenblik iemand die waanzinnig teleurgesteld is.
De omstandigheden waren verschrikkelijk, geen stukje schaduw, temperatuur van 34 graden, geen wolkje aan de hemel. De zweetstraaltjes langs ons lichaam en wij moesten alleen maar zitten en roepen. Onze Belgische vlag hing over de rand, keurig geflankeerd door de looise vlag.
We weten niet of ze in beeld zijn geweest.
10 minuten na de wedstrijd een telefoontje van Frank en toen ook Krijn aan de lijn gehad.
Zo verschrikkelijk teleurgesteld, maar ja een WK is een zeer speciaal evenement met speciale wedstrijden.
Als we de tijden van alle deelnemers vergelijken dan loopt Krijn de 15de tijd van alle deelnemers; echter de definitieve uitslag wordt opgemaakt met de namen van de 15 finalisten en dan komen de verliezende tijden in de rangschikking en dan is hij 18de.
Dus puur theoretisch goed genoeg voor kwalificatie naar Peking (bij de beste 16 zijn) maar volgens de opgestelde regels net twee plaatsen te ver. Zeer begrijpelijke frustratie maar zo werkt het nu eenmaal. En ja er liepen vandaag dus nog jongens die sneller waren dan hij maar dus ook niet in de finale omdat ze in de snelle reeks van 1 of 3 zaten en die zullen net zo gefrustreerd zijn.
Niemand weet wat er zou gebeurd zijn als hij in de tweede reeks zou hebben gelopen. Zijn tijd is immers sneller dan de winnaar van die reeks. Zou hij dan inderdaad mee gesprint hebben voor die eerste drie plaatsen. Dat zullen we natuurlijk nooit weten. Het zij zo. Straks
gaan we even naar hun hotel en zullen trachten te troosten. Het zal moeilijk zijn.
WK begonnen
Hallo luitjes
Ik moet nog steeds aan mijn machientje werken maar het WK is begonnen - andere prioriteiten dus even geen foto's dan maar.
Zit op dit moment naar de wedstrijd van Nathalie te kijken (10000m).
De eerste keer voor zover ik mij herinner dat na 6000 meter het hele pak nog steeds samen is. Zelfs de Afrikanen hebben het dus niet zo makkelijk. Maar nu gaat de groep uiteen op 2000 m van de streep en Nathalie moet passen. Goede wedstrijd zeer zeker van haar. Maar kijk eens aan, alleen de eerste twee zijn Afrikaanse meisjes en dan volgen 4 blanken. Heeft het weer er dan toch iets mee te maken ?????????????
Dan weer enkele Afrikanen en Nathalie nog steeds goed. Ergernis aan de Japanse TV want zij laten vooral de Japanse meisjes zien en die interesseren ons totaal niet. Hopelijk bij jullie beter. Dus Nathalie is dus 11 de geworden - schitterend en dus naar Peking.
Morgen dus Krijn en Pieter.
We hebben ze daarnet nog gezien en ze leken ontspannen. Pieter loopt in de tweede, Krijn in de derde reeks - een reeks met veel snelle mannen - afwachten dus.
Het voorbeeld van Veerle volgen zou mooi zijn. Zij heeft dat prachtig gedaan.
Sigrid was teleurgesteld - het draaide totaal niet, liep blijkbaar deze week steeds naar de kiné voor allerlei zaken die nu in plotseling gingen opspelen. Ja je hebt het als atleet zeker niet makkelijk.
Wij zijn vandaag op deze superhete dag naar Hiroshima gegaan en hebben de Wandeling van de Vrede door de stad gemaakt.. Enkele km door de zon, bijna nergens schaduw, om te eindigen op de Boulevard van de Vrede, waardoor je automatisch bij de bewuste vredesmonumenten komt.
Een toeristische trekpleister maar ook een plaats van gebed.
De Cenotaph, een grafmonument ter herdenking van alle doden die op het moment van de explosie zijn gestorven is niet alleen een veel gefotografeerde plaats maar ook een plaats van gebed en bezinning en het is toch wel een speciaal moment als je plots ziet dat een ouder vrouwtje de trappen oploopt en even blijft staan, een buiging maakt in de richting van het graf en dan weer haar weg vervolgt met haar boodschapjes.
Het vredesmonument van de kinderen is ook intens en dan natuurlijk de A-Dome, het enige "gebouw" dat nog overeind staat na de bom en erkend is als werelderfgoed ter getuigenis van de wreedheden van oorlog.
Als je de verhalen met de foto's tot je door laat dringen dan hoop je inderdaad dat niemand nog ooit zoiets moet meemaken.
Tot later en duimen allemaal
Ik moet nog steeds aan mijn machientje werken maar het WK is begonnen - andere prioriteiten dus even geen foto's dan maar.
Zit op dit moment naar de wedstrijd van Nathalie te kijken (10000m).
De eerste keer voor zover ik mij herinner dat na 6000 meter het hele pak nog steeds samen is. Zelfs de Afrikanen hebben het dus niet zo makkelijk. Maar nu gaat de groep uiteen op 2000 m van de streep en Nathalie moet passen. Goede wedstrijd zeer zeker van haar. Maar kijk eens aan, alleen de eerste twee zijn Afrikaanse meisjes en dan volgen 4 blanken. Heeft het weer er dan toch iets mee te maken ?????????????
Dan weer enkele Afrikanen en Nathalie nog steeds goed. Ergernis aan de Japanse TV want zij laten vooral de Japanse meisjes zien en die interesseren ons totaal niet. Hopelijk bij jullie beter. Dus Nathalie is dus 11 de geworden - schitterend en dus naar Peking.
Morgen dus Krijn en Pieter.
We hebben ze daarnet nog gezien en ze leken ontspannen. Pieter loopt in de tweede, Krijn in de derde reeks - een reeks met veel snelle mannen - afwachten dus.
Het voorbeeld van Veerle volgen zou mooi zijn. Zij heeft dat prachtig gedaan.
Sigrid was teleurgesteld - het draaide totaal niet, liep blijkbaar deze week steeds naar de kiné voor allerlei zaken die nu in plotseling gingen opspelen. Ja je hebt het als atleet zeker niet makkelijk.
Wij zijn vandaag op deze superhete dag naar Hiroshima gegaan en hebben de Wandeling van de Vrede door de stad gemaakt.. Enkele km door de zon, bijna nergens schaduw, om te eindigen op de Boulevard van de Vrede, waardoor je automatisch bij de bewuste vredesmonumenten komt.
Een toeristische trekpleister maar ook een plaats van gebed.
De Cenotaph, een grafmonument ter herdenking van alle doden die op het moment van de explosie zijn gestorven is niet alleen een veel gefotografeerde plaats maar ook een plaats van gebed en bezinning en het is toch wel een speciaal moment als je plots ziet dat een ouder vrouwtje de trappen oploopt en even blijft staan, een buiging maakt in de richting van het graf en dan weer haar weg vervolgt met haar boodschapjes.
Het vredesmonument van de kinderen is ook intens en dan natuurlijk de A-Dome, het enige "gebouw" dat nog overeind staat na de bom en erkend is als werelderfgoed ter getuigenis van de wreedheden van oorlog.
Als je de verhalen met de foto's tot je door laat dringen dan hoop je inderdaad dat niemand nog ooit zoiets moet meemaken.
Tot later en duimen allemaal
vrijdag 24 augustus 2007
laptop RIP
Tja, zielig, maar blijkbaar inderdaad volgens zoon nr. 2 (Benjamin dus) zou mijn harde schijf het begeven hebben. Dit is niet leuk.
Anyway, dus voorlopig verder bloggen zonder foto's.
Kyoto.
Kort maar goed schitterend. Een grote stad maar een stad waar mensen wonen. Zul je zeggen: zijn de straten in Osaka leeg - neen verre van maar het is een totaal ander beeld.
Kyoto:
huisjes op stelten langs het water, restaurantjes, stad van de culinaire grootheden, geen hoogbouw, veel tempels, leuke schattige winkeltjes, kortom een mensenstad en geen businesstad. 19 minuten met de Shinkansen, oftewel de bullettrain, oftewel de HST van Japan en je staat in een andere wereld.
We hebben tempels bezocht, mooi echt mooi, oases van rust, zen-tuinen, ingetogen kleine tempeltjes waar toeristen, zakenlui en plaatselijke bevolking wat geld komen offeren en even ingetogen staan te bidden en dan weer naar de uitgang van het tempelcomplex lopen. En je staat even ingetogen mee te kijken.Schoentjes uit, de tempel in en in totale rust meekijken.
De hotelkamer van de avond was een Japanse kamer, tatami en laktafel met lage zitstoeltjes overdag, houten dompelbad en 's avonds de stoeltjes weg en de futons in de plaats; drie netjes naast elkaar. Goed geslapen, al werden we wakker door oorverdovende regen en dachten we even dat een modderstroom ons zou komen opzoeken, zo ging het tekeer.
Maar 's morgens was het droog en de tuinman stond de kiezeltjes te wassen want de regen had de tuinkiezeltjes met modder overstroomd.De keurig geharkte tuintjes waren platgeslagen maar het rook heel eventjes fris.
Dan maar andere tempelbezoekjes.
In Kyoto was het metrosysteem tweetalig dus we vonden makkelijk onze route. Tot we uitstapten , de pijlen (engels) volgden naar Daeigo Ji en oeps plotseling bij het eerste kruispunt niks meer. Gevraagd, "nonono, een vrouw compleet in paniek fietst weg". Volgende dan maar, "weet het niet".
Uiteindelijk onze kaart omgedraaid naar de Japanse kant en weer iemand gevraagd. De weg werd getoond. OK dus.Wij stappen lustig verder en de behulpzame vrouw loopt ons snel voorbij en duikt een winkeltje in. 5 seconden later, de bewuste vrouw wenkt ons toe en doet een teken met gekruiste armen voor de borst: Ondertussen wisten we al dat dit teken NEEN betekent. Dus op de passen terug en uiteindelijk bemoeien 6 mensen zich met de weg en vinden we het juiste pad. Over behulpzaamheid kunnen we niet klagen dus.
1000 maal harigato en stappen maar, verder omhoog de bossen in en verder dan we hadden gedacht maar de moeite waard (jammer toch van de foto's).
Op de weg van het hotel naar het station troffen we het met een zeer toffe taxichauffeur die zijn uiterste best deed om met zijn enkele woorden kennis nog even de toeristische gids te spelen.Hij toonde ons in de gauwte nog het Geisha en Maiko district waar hij zijn taxi doorheen zeer smalle en mooie typische straatjes manoevreerde; hij stopte even om een praatje te slaan met een dame onderweg en maakte ons toen duidelijk dat Kyoto een kleine stad is. We hebben hem nog enkele woorden Nederlands geleerd en daarna hebben we lachend afscheid genomen.
Leuke tweedaagse.
Anyway, dus voorlopig verder bloggen zonder foto's.
Kyoto.
Kort maar goed schitterend. Een grote stad maar een stad waar mensen wonen. Zul je zeggen: zijn de straten in Osaka leeg - neen verre van maar het is een totaal ander beeld.
Kyoto:
huisjes op stelten langs het water, restaurantjes, stad van de culinaire grootheden, geen hoogbouw, veel tempels, leuke schattige winkeltjes, kortom een mensenstad en geen businesstad. 19 minuten met de Shinkansen, oftewel de bullettrain, oftewel de HST van Japan en je staat in een andere wereld.
We hebben tempels bezocht, mooi echt mooi, oases van rust, zen-tuinen, ingetogen kleine tempeltjes waar toeristen, zakenlui en plaatselijke bevolking wat geld komen offeren en even ingetogen staan te bidden en dan weer naar de uitgang van het tempelcomplex lopen. En je staat even ingetogen mee te kijken.Schoentjes uit, de tempel in en in totale rust meekijken.
De hotelkamer van de avond was een Japanse kamer, tatami en laktafel met lage zitstoeltjes overdag, houten dompelbad en 's avonds de stoeltjes weg en de futons in de plaats; drie netjes naast elkaar. Goed geslapen, al werden we wakker door oorverdovende regen en dachten we even dat een modderstroom ons zou komen opzoeken, zo ging het tekeer.
Maar 's morgens was het droog en de tuinman stond de kiezeltjes te wassen want de regen had de tuinkiezeltjes met modder overstroomd.De keurig geharkte tuintjes waren platgeslagen maar het rook heel eventjes fris.
Dan maar andere tempelbezoekjes.
In Kyoto was het metrosysteem tweetalig dus we vonden makkelijk onze route. Tot we uitstapten , de pijlen (engels) volgden naar Daeigo Ji en oeps plotseling bij het eerste kruispunt niks meer. Gevraagd, "nonono, een vrouw compleet in paniek fietst weg". Volgende dan maar, "weet het niet".
Uiteindelijk onze kaart omgedraaid naar de Japanse kant en weer iemand gevraagd. De weg werd getoond. OK dus.Wij stappen lustig verder en de behulpzame vrouw loopt ons snel voorbij en duikt een winkeltje in. 5 seconden later, de bewuste vrouw wenkt ons toe en doet een teken met gekruiste armen voor de borst: Ondertussen wisten we al dat dit teken NEEN betekent. Dus op de passen terug en uiteindelijk bemoeien 6 mensen zich met de weg en vinden we het juiste pad. Over behulpzaamheid kunnen we niet klagen dus.
1000 maal harigato en stappen maar, verder omhoog de bossen in en verder dan we hadden gedacht maar de moeite waard (jammer toch van de foto's).
Op de weg van het hotel naar het station troffen we het met een zeer toffe taxichauffeur die zijn uiterste best deed om met zijn enkele woorden kennis nog even de toeristische gids te spelen.Hij toonde ons in de gauwte nog het Geisha en Maiko district waar hij zijn taxi doorheen zeer smalle en mooie typische straatjes manoevreerde; hij stopte even om een praatje te slaan met een dame onderweg en maakte ons toen duidelijk dat Kyoto een kleine stad is. We hebben hem nog enkele woorden Nederlands geleerd en daarna hebben we lachend afscheid genomen.
Leuke tweedaagse.
De atleten maken zich ondertussen op voor de grote dagen.
We hebben Krijn en Pieter gesproken en zij stellen het goed.De airco in de kamers staat uit om geen verkoudheid op te lopen want het verschil tussen buiten en binnen kan groot zijn. Zij slapen er goed in dus dat is geen probleem. Het weer is opnieuw zonnig en dat betekent dat de hitte er ook weer is. Frank maakte al de opmerking over de warmte op de piste en die zal er dus zijn. Terwijl ik dit allemaal neerpen valt ook Eds machien uit. Een blauw scherm en niets meer. Oh is normaal zegt hij dat doet het ding vaker. Dus ik had een verplichte pauze en nu ben ik er weer.We gaan zo meteen naar Hiroshima en straks bloggen we verder.OJA Marcel, je tip lijkt te helpen,maar vanavond kan ik verder testen. Heel erg bedankt.
Groetjes
donderdag 23 augustus 2007
Umeda en atleten en een panne
Hoi hier zijn we weer.
De wandeling naar de Umeda toren op Aline haar verjaardag was kort maar hot hot hot-
Umeda building is een teken in de al hoge skyline van Osaka. Het is een soort moderne Arc de Triomphe en tja, smaken verschillenmaar blijkbaar vinden nogal wat mensen hier het een gedrocht.
Eerst van beneden af de zaak een beetje onderzocht, kaartjes gekocht en hupsakee naar boven.
Zoals reeds vermeld, niets voor mensen met een beetje vertigo en ja het komt als een verrassing. De lift stijgt eerst door een betonnen koker en dan woepsie glas . "aaaaaah ooooooh" uit de mond van Aline "dat is eng". De lift stijgt zeer snel van 30 meter naar 130 meter en dan kun je naar het eerste dichte platform vanwaar je verder kan naar het open ronde platvorm.
De torens in New York zijn een stuk hoger maar voor een eerste ervaring kan het tellen.
Jammer genoeg kan ik geen foto's laten zien.Ik heb alles ingeladen in mijn laptop en die wil nu zomaar ineens Windows niet meer openen. ICT specialisten mogen mij van overzee advies geven wat ik moet doen om de zaak weer aan het rollen te brengen maar de foto's staan bij mij.
Nu schrijf ik via een ouderwetse laptop van het Europees Parlement (die mensen hebben geen centen) en in dit ding kun je geen fotokaarten lezen en een kabeltje heb ik niet meegebracht. Hier had ik niet op gerekend.
Maar het uitzicht dus ja, spectaculair. Foto's volgen hopelijk later.
Atleten nieuws dan:
Die dames en heren zijn ondertussen van Fukuoka naar Osaka gevlogen en moesten dus de "frisse" hitte ruilen voor de "hete stadshitte".
Alle atleten hebben het moeilijk gehad met de hitte. Sommigen iets meer dan anderen maar het zij zo.
Vandaag was een "frisse" dag. Het is namelijk gisteren beginnen te regenen en vandaag was het ook nog behoorlijk koel met temperaturen van 29 tot 30 graden.
Zij hadden een behoorlijk programma af te werken: accreditaties - piste verkennen, trainingsgronden verkennen, omgeving verkennen en een ontvangst in het Vlaams huis hier in Osaka.Frank is zo vriendelijk geweest enkele fotootjes te sturen en die kunnen we wel tonen.
Zoals op de eerste foto te zien is ligt de waterbak aan de buitenrand i.p.v. van binnenkant piste en ik ken er wel een paar die daar niet echt happy mee zijn. Maar ja niets aan te doen.
Krijn heeft nog enkele dagen "rust" . Vanavond was de bekendmaking van de reeksindeling maar tot nu kennen we die nog niet.
De dames moeten over twee dagen reeds aan de slag.
Ook in het hotel is het duidelijk dat het WK zijn startdatum nadert . Daar waar wij in het begin zowat de enige westerlingen hier waren loopt het hotel nu vol met persmensen.
Morgen hoop ik dat mijn machien het weer doet en dan volgt een onderdompeling in Kyoto, een mensenstad in Japans formaat.
Oja: vanavond schuimsake gedronken, dus een "méthode champenoise" maar dan van sake.
Was te doen, maar niet te vaak.
Tot blogs
maandag 20 augustus 2007
Eten, shoppen, treinen,
Zo even bijbenen,
De eerste avond hebben we gekozen voor een Japans restaurant in het hotel - kwestie van veilig spelen , deze mensen spreken allemaal Engels.
Onze keuze, Teppan, was geslaagd, de Teppan werd niet begeleid door luidruchtig kloppen met pepermolens en messen, maar integendeel, een rustige kok die schitterende schilderijtjes maakte van elke gang en het was mmmmmmmmmmmmmmm lekker.
Gistermorgen, jetlag weggeslapen, wakker om 10.30, ontbijt weg, dus shoppen. Wij naar de drie grootse department stores , big big big stores, op jacht naar de laatste zomerkleding want ook hier hangt de winter reeds in de rekken.
Een gilletje van de verkoopster "please shoes, please, waardoor je te weten komt dat het "not done is om met je schoenen aan het pashok in te duiken. Oeps!!!
Nadat je dan je rekening hebt betaald in het Japans (veel gebrabbel niks begrijpen) word je uitgewuifd door 5 mensen personeel die allemaal staan te knipbuigen.
Dat buigen, ja dat is toch wel apart, overal steeds dat buigen, je gaat gewoon vanzelf meedoen en dan staan we daar met z'n allen te buigen.
s'Avonds na het eten: een bericht op de kamer - de koffers zijn aangekomen, Joepie we zijn gerust
Vandaag: 21 augustus - de verjaardag van Aline -
Eerst naar Osaka Castle: een mooi kasteel gebouwd in graniet in 1620, volledig verwoest door allerlei omstandigheden en dan in 1932 opnieuw nagebouwd - volledig in ........ jawel beton.
Het kostte ons 15 minuten om het juiste treinkaartje te vinden en te vragen welke trein we moesten hebben. Vooral Ed was behoorlijk vlot in de juiste interpretatie van het Engels van de information desk. Hij had na drie keer herhalen door dat een màssien effectief "a ticketing machine" was en toen waren we vrij snel vertrokken. We weten nu ook waar we moeten zijn voor de trein naar Kyoto en Nara, dus de volgende dagen gaat dat super vlot verlopen (sic)
Maar het bezoek aan Osaka Jo was wel de moeite waarde want de volledige geschiedenis werd er verteld en een leuke tentoonstelling maakte het volledig.
Straks een bezoek aan de glazen toren, een van de hoogste punten in Osake met glazen buitenliften, niet voor mensen met hoogtevrees - we gaan onszelf testen dus.
Oja de temperatuur: heet heet heet
Als je buitenkomt heb je gewoon het idee dat er absoluut geen zuurstof in de lucht zit, ademen is echt "zwaar": arme atleten over enkele dagen - de reeksen zijn allemaal vrij vroeg voorzien, maar zelfs om 10 uur is het al ondraaglijk warm - we zitten goed boven de 30° en tja weinig aan te doen.
Sayonara we gaan ons alweer in de sauna storten.
zondag 19 augustus 2007
Osaka at last
Heh heh, we zijn er.
Na een totale trip van 30 uur zijn we gearriveerd in ons hotel in Osaka.
Wat een wereldtrip toch weer.
Vroeg vertrokken in Tessenderlo (06.OO uur) om goed op tijd in Gatwick te zijn opdat we zeker geen verrrassing zouden tegenkomen.
Gertjan en Florian hebben ons daar gedropt rond 09.30 uur plaatselijke tijd en we konden quasi meteen inchecken.
De boys zijn vertrokken naar Oxford waar GJ zijn kamer kon leegmaken en 's avonds werden beiden verwacht op een huwelijksfeest in Wales.
We vlogen dus met Emirates en dat hebben we geweten. Vooral via onze dochter Aline.
Vlucht Gatwick-Dubai - ruime beenruimte en het eten en de drankjes allemaal goed. De crew aangenaam, maar Aline vooral laaiend enthousiast over het "on board entertainment" systeem. Een behoorlijk groot individueel touchscreen met een aanbod van meer dan 600 kanalen. Volgens Emirates volkomen onovertroffen en volgens onze dochter een super luxe vlucht.
Op de vlucht van vijf en een half uur heeft zij er alles uitgehaald wat er uit te halen viel - films, spelletjes, series om dan met een grote zucht van spijt haar oorset af te moeten geven net voor de landing.
Dubai airport is duidelijk aan het uitbreiden en ook dat hebben we geweten.
Wij landden om half een 's nachts en geloof het of niet, dat was het absolute spitsuur van landen en vertrekken. Terwijl wij eerst in een holdingpattern werden gezet omdat de luchthaven op dat moment te vol was en we dus niet konden landen werden we na landing in een bus gezet en kwamen we in een file veroorzaakt door andere passagiersbussen, bagagewagentjes en aankomende en landende vliegtuigen. Nogal onwezenlijk allemaal.
Er heerste een werkelijk loden hitte (38 graden in het midden van de nacht) . Ondertussen hingen de vliegtuigen staart op staart om te kunnen landen zover als we in de nachtelijke hemel konden staren.
Hier dus duidelijk geen drukkingsgroepen tegen nachtlawaai. Van de sjeik moeten de dollars rollen en rollen , dat doen ze.
Van de twee en half uur die we hadden om de overstap naar de volgende vlucht te maken, bleef door al de heersende chaos amper een uur over, dus tot groot geluk van Ed maar jammer genoeg voor mezelf heb ik niet kunnen dwalen in de tax free zone maar moest me daarentegen zeer snel naar de volgende boarding begeven.
Vlucht nr. 2 - 10 en half uur naar Osaka en Aline zeer blij, zelfde attributen in het vliegtuig. Gelukkig sloeg ook bij haar de vermoeidheid genadeloos toe en na vertrek waren we met z'n allen zeer snel in letterlijk hemelse sferen.
Landing in Osaka, een beetje turbulent want er hing onweer in de lucht, maar het echte onweer kwam nog:
HELP, geen bagage!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Geen enkele van onze drie koffers bleek in Osaka te zijn - dankzij de chaos in Dubai staan ze daar nog.
De dames van Emirates hadden dit wonderbaarlijk zeer snel in de smiezen (ik denk dat de ervaring hier een ZEER grote rol heeft gespeeld) en hebben alles genoteerd en hopelijk komen ze morgen wel aan.
Het lot speelt ons hier een beetje parten, want er is maar 1 vlucht per dag naar Osaka en die komt dus 's avonds aan. Maar omdat wij toeristen zijn en dus geen kleding in de kast hebben hangen, krijgen we een speciale service en worden de koffers (na aankomst) meteen naar het hotel gebracht? Bovendien hebben ze beloofd aan ons te denken als we terugvliegen.
Dus hier zitten we dan , het personeel van het hotel vond al dat we weinig bagage bij ons hadden, maar dankzij een ingeving hebben zowel Ed als ik in Tessenderlo op het laatste moment nog een extra t-shirt in de handbagage gestopt, zodat we zo meteen niet al te stinkend naar een restaurant kunnen gaan zoeken.
Wordt ongetwijfeld vervolgd:
Oja: het was hier bij de landing om 18.00 uur 33 graden. Meer moet dat niet zijn.
Groetjes en tot later.
Na een totale trip van 30 uur zijn we gearriveerd in ons hotel in Osaka.
Wat een wereldtrip toch weer.
Vroeg vertrokken in Tessenderlo (06.OO uur) om goed op tijd in Gatwick te zijn opdat we zeker geen verrrassing zouden tegenkomen.
Gertjan en Florian hebben ons daar gedropt rond 09.30 uur plaatselijke tijd en we konden quasi meteen inchecken.
De boys zijn vertrokken naar Oxford waar GJ zijn kamer kon leegmaken en 's avonds werden beiden verwacht op een huwelijksfeest in Wales.
We vlogen dus met Emirates en dat hebben we geweten. Vooral via onze dochter Aline.
Vlucht Gatwick-Dubai - ruime beenruimte en het eten en de drankjes allemaal goed. De crew aangenaam, maar Aline vooral laaiend enthousiast over het "on board entertainment" systeem. Een behoorlijk groot individueel touchscreen met een aanbod van meer dan 600 kanalen. Volgens Emirates volkomen onovertroffen en volgens onze dochter een super luxe vlucht.
Op de vlucht van vijf en een half uur heeft zij er alles uitgehaald wat er uit te halen viel - films, spelletjes, series om dan met een grote zucht van spijt haar oorset af te moeten geven net voor de landing.
Dubai airport is duidelijk aan het uitbreiden en ook dat hebben we geweten.
Wij landden om half een 's nachts en geloof het of niet, dat was het absolute spitsuur van landen en vertrekken. Terwijl wij eerst in een holdingpattern werden gezet omdat de luchthaven op dat moment te vol was en we dus niet konden landen werden we na landing in een bus gezet en kwamen we in een file veroorzaakt door andere passagiersbussen, bagagewagentjes en aankomende en landende vliegtuigen. Nogal onwezenlijk allemaal.
Er heerste een werkelijk loden hitte (38 graden in het midden van de nacht) . Ondertussen hingen de vliegtuigen staart op staart om te kunnen landen zover als we in de nachtelijke hemel konden staren.
Hier dus duidelijk geen drukkingsgroepen tegen nachtlawaai. Van de sjeik moeten de dollars rollen en rollen , dat doen ze.
Van de twee en half uur die we hadden om de overstap naar de volgende vlucht te maken, bleef door al de heersende chaos amper een uur over, dus tot groot geluk van Ed maar jammer genoeg voor mezelf heb ik niet kunnen dwalen in de tax free zone maar moest me daarentegen zeer snel naar de volgende boarding begeven.
Vlucht nr. 2 - 10 en half uur naar Osaka en Aline zeer blij, zelfde attributen in het vliegtuig. Gelukkig sloeg ook bij haar de vermoeidheid genadeloos toe en na vertrek waren we met z'n allen zeer snel in letterlijk hemelse sferen.
Landing in Osaka, een beetje turbulent want er hing onweer in de lucht, maar het echte onweer kwam nog:
HELP, geen bagage!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Geen enkele van onze drie koffers bleek in Osaka te zijn - dankzij de chaos in Dubai staan ze daar nog.
De dames van Emirates hadden dit wonderbaarlijk zeer snel in de smiezen (ik denk dat de ervaring hier een ZEER grote rol heeft gespeeld) en hebben alles genoteerd en hopelijk komen ze morgen wel aan.
Het lot speelt ons hier een beetje parten, want er is maar 1 vlucht per dag naar Osaka en die komt dus 's avonds aan. Maar omdat wij toeristen zijn en dus geen kleding in de kast hebben hangen, krijgen we een speciale service en worden de koffers (na aankomst) meteen naar het hotel gebracht? Bovendien hebben ze beloofd aan ons te denken als we terugvliegen.
Dus hier zitten we dan , het personeel van het hotel vond al dat we weinig bagage bij ons hadden, maar dankzij een ingeving hebben zowel Ed als ik in Tessenderlo op het laatste moment nog een extra t-shirt in de handbagage gestopt, zodat we zo meteen niet al te stinkend naar een restaurant kunnen gaan zoeken.
Wordt ongetwijfeld vervolgd:
Oja: het was hier bij de landing om 18.00 uur 33 graden. Meer moet dat niet zijn.
Groetjes en tot later.
Abonneren op:
Posts (Atom)